Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Το «ευρωπαϊκό ΔΝΤ» και η κόντρα για τη μεταρρύθμιση του ευρώ


18/10/2017

Του Martin Sandbu

Οι διαφωνίες για τη μεταρρύθμιση της ευρωζώνης μπορεί να ξεπεραστoύν με μια συμφωνία που θα συνδυάζει τον ενιαίο προϋπολογισμό με έναν μηχανισμό αναδιάρθρωσης χρέους.

Το Brexit μπορεί να βρίσκεται στο επίκεντρο του πολιτικού διαλόγου στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί ένα σχετικά μικρό ζήτημα μέσα σε ένα μεγάλο χαρτοφυλάκιο με άλλα σημαντικά ζητήματα.

Είναι ένα σημάδι της ανάκτησης της ευρωπαϊκής εμπιστοσύνης το ότι οι ηγέτες των 27 αρχίζουν να βλέπουν πιο μακριά. Είναι αποφασισμένοι να χαράξουν πιο μακροπρόθεσμα πολιτικά σχέδια από το να παγιδεύονται από τα γεγονότα ή να μένουν αναποφάσιστοι.

Από την άποψη αυτή, η «ατζέντα των ηγετών» του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ είναι εξαιρετικά φιλόδοξη.

Στις μακροπρόθεσμες αποφάσεις που θα ληφθούν περιλαμβάνεται και η μεταρρύθμιση της ευρωζώνης και της τραπεζικής της ένωσης. Δεν θα συμβούν πολλά σε αυτόν τον τομέα αυτή την εβδομάδα, εν μέρει γιατί η γερμανική κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να κάνει δεσμεύσεις. Ο Κρίστιαν Λίντνερ, ηγέτης του γερμανικού κόμματος FDP που συμμετέχει στις συζητήσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης, έχει ξεκαθαρίσει ότι η τρέχουσα κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ πρέπει να έχει υπηρεσιακό ρόλο και να μη λάβει πολιτικά κρίσιμες αποφάσεις.

Αλλά αυτά τα μεγάλα οικονομικά ερωτήματα προβάλλουν με απειλητικές διαστάσεις στον ορίζοντα και στην Ευρώπη γίνεται προσπάθεια να επιλυθούν γρήγορα, όπως δείχνει και ο μεγάλος αριθμός προτάσεων που παρουσίασαν πρόσφατα σημαίνοντες πολιτικοί. Η γαλλική πρωτοβουλία για έναν προϋπολογισμό της ευρωζώνης έχει συζητηθεί διεξοδικά και έχουν λεχθεί πολλά για έναν συμβιβασμό των εκκλήσεων της Γαλλίας για αμοιβαιοποίηση των πόρων και των γερμανικών πιέσεων για ένα «Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο» που θα είναι υπεύθυνο για χορήγηση δανείων σε περιόδους κρίσης και θα επιβλέπει την οικονομική πολιτική των χωρών που τα λαμβάνουν.

Επιπλέον, υπάρχει μια δυναμική υπέρ της λήψης περαιτέρω βημάτων προς μια τραπεζική ένωση, ειδικά για τη συγκρότηση ενός «δημοσιονομικού μαξιλαριού» για τραπεζικές χρεοκοπίες και μια πανευρωπαϊκή ασφάλιση καταθέσεων, θέμα στο οποίο κατέθεσε νέα πρόταση η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία για τη συνέχεια είναι ποια θέση θα λάβει η Γερμανία στα ζητήματα αυτά. Αν και πρέπει να σχηματιστεί μια νέα κυβέρνηση, υπάρχουν αρκετά σημάδια για το τι μπορεί να επακολουθήσει. Προτού φύγει από το υπουργείο Οικονομικών, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε χρησιμοποίησε την τελευταία συνεδρίαση του Eurogroup για να μοιραστεί ένα «non-paper» με τις ιδέες του υπουργείου του. Το μικρό αυτό έγγραφο αξίζει να το διαβάσει κανείς ολόκληρο, γιατί πολλές από τις αρχές που περιέχει μπορεί να επιβιώσουν και μετά την αποχώρηση του κ. Σόιμπλε. Και περιλαμβάνει κάποιες καλές ιδέες.

Συγκεκριμένα, το έγγραφο απορρίπτει την ανάγκη ενός κοινού προϋπολογισμού ή κάποιου άλλου εργαλείου δημοσιονομικής σταθεροποίησης σε επίπεδο ευρωζώνης. Αποδέχεται ωστόσο ότι τα ταμεία διάσωσης είναι εδώ για να μείνουν. Αλλά το υφιστάμενο ταμείο, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας, πρέπει να αναβαθμιστεί σε ένα Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο, το οποίο θα έχει περισσότερες εξουσίες για τη μείωση των πιστωτικών κινδύνων καθώς και για την αντιμετώπισή τους όταν επιβεβαιώνονται.

Δύο προτάσεις έχουν γίνει για να επιτευχθεί αυτό. Η μία είναι να έχει την αρμοδιότητα να αναγκάζει τις χώρες να ακολουθούν πολιτικές που περιορίζουν το ρίσκο. Η άλλη είναι να τοποθετηθούν αυτόματοι κανόνες για την επιμήκυνση και αναδιάρθρωση των ομολόγων ενός κράτους που χρειάζεται διάσωση, ώστε οι πόροι διάσωσης να μη χρησιμοποιούνται για την πληρωμή πιστωτών του ιδιωτικού τομέα, το αντίθετο από αυτό που συνέβη στην κρίση κρατικού χρέους της ευρωζώνης.

Είναι κάτι που σίγουρα θα προκαλέσει αντιδράσεις. Ο υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας είναι αντίθετος στις αυτόματες αναδιαρθρώσεις χρέους. Και η Κομισιόν θα αντισταθεί σε οποιαδήποτε μεταφορά των εξουσιών της σε έναν άλλο θεσμό.

Αλλά το ενδιαφέρον είναι πως και ο Λίντνερ του FDP είναι κατά της ιδέας του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου. Φοβάται, λέει, ότι οι υποστηρικτές της «σταθερότητας» θα αποτελέσουν μειονότητα σε ένα τέτοιο οργανισμό, ο οποίος θα καταλήξει στο τέλος σε ένα όχημα για δημοσιονομικές επιδοτήσεις. Είναι ωστόσο ένθερμος υποστηρικτής των μηχανισμών αναδιάρθρωσης χρέους. Το ίδιο και πολλοί από τους συμμάχους της Γερμανίας. Αρκεί να δείτε την πρόσφατη ομιλία του Σλοβάκου υπουργού Οικονομικών για το συγκεκριμένο ζήτημα.

Υπάρχει κάποιο κοινό έδαφος; Φαίνεται ότι είναι πιθανό να βρεθεί μια συμφωνία που θα συνδυάζει τον προϋπολογισμό της ευρωζώνης με έναν μηχανισμό αναδιάρθρωσης χρέους. Η πρόταση της Κομισιόν για μια δημοσιονομική γραμμή για την ευρωζώνη εντός του ευρύτερου προϋπολογισμού της Ε.Ε. μπορεί να κάνει την ιδέα πιο ελκυστική στους διαφωνούντες, γιατί θα βάζει ένα φυσικό όριο στο μέγεθός του. Οι υπόλοιποι θα μπορούσαν να καταπιούν την αναδιάρθρωση χρέους, αν απέφευγαν τον μεγαλύτερο κίνδυνο ενός πιο αυστηρού ESM ως ευρωπαϊκού ΔΝΤ.

Ο συνδυασμός αυτός δεν θα ήταν κακό αποτέλεσμα. Όπως έχω γράψει και στο παρελθόν, ένας προϋπολογισμός της ευρωζώνης δεν θα κάνει τη δουλειά που πιστεύουν οι οπαδοί του. Όσο μικρότερος είναι, τόσο πιο αλήθεια θα είναι αυτό, αλλά την ίδια στιγμή τόσο πιο εύκολο θα είναι να συμφωνήσουν όσοι σκέφτονται ότι θα συνεισφέρουν στον προϋπολογισμό. Θα είναι ένα μικρό πολιτικό σύμβολο που θα επιτύχει ένα πολύ μεγαλύτερο οικονομικό επίτευγμα. Οι αυτόματες προβλέψιμες αναδιαρθρώσεις κρατικού και τραπεζικού χρέους θα κάνουν οποιαδήποτε μελλοντική κρίση πολύ λιγότερο επικίνδυνη και θα απέτρεπαν οποιαδήποτε ανάγκη για ένα μεγάλο προϋπολογισμό της ευρωζώνης, που θα επέτρεπε δημοσιονομικές μεταφορές.

Πηγή
Διαβάστε περισσότερα »

Το δίλημμα των κεντρικών τραπεζών και το... αιώνιο QE


18/10/2017

Του John Plender

Η παγκοσμιοποίηση βάζει δύσκολα στους σημερινούς κεντρικούς τραπεζίτες. Ο κίνδυνος από τις αυξήσεις επιτοκίων και ο επίμονα χαμηλός πληθωρισμός. Οι πολιτικές πιέσεις και το παράδειγμα του «ηρωικού» Πολ Βόλκερ.

Η διαφορετική οπτική των αξιωματούχων της Fed και των αγορών δεν θα μπορούσε να είναι πιο έκδηλη. Οι κεντρικοί τραπεζίτες προβλέπουν ότι τα επιτόκια θα πρέπει να αυξηθούν πριν το τέλος του έτους και ότι θα γίνουν τρεις ακόμα αυξήσεις επιτοκίων την επόμενη χρονιά, ενώ οι αγορές προετοιμάζονται για μία μόνο αύξηση επιτοκίων από τώρα και ως το τέλος του 2018.

Ποιος έχει δίκιο; Από την απάντηση στο ερώτημα αυτό κρέμονται οι παγκόσμιες αγορές.

Πρέπει να επισημάνουμε πως η Fed τήρησε τον λόγο της όσον αφορά στις αυξήσεις επιτοκίων φέτος, σε αντίθεση με το 2015 και το 2016, όταν τα λόγια για σύσφιξη της πολιτικής δεν ακολουθήθηκαν από ανάλογες πράξεις.

Στις τελευταίες της δηλώσεις, η πρόεδρος της Fed Τζάνετ Γέλεν προειδοποίησε για τον κίνδυνο να κινηθεί η κεντρική τράπεζα πολύ αργά, παρά το ότι ο πληθωρισμός βρίσκεται κάτω από τον στόχο του 2% της FOMC. Φαίνεται επίσης βέβαιη ότι οι αγορές δεν θα δυσκολευτούν να απορροφήσουν 10 δισ. δολάρια τον μήνα σε treasuries και άλλους τίτλους, καθώς η Fed θα αρχίσει να συρρικνώνει τον ισολογισμό των 4,5 τρισ. δολαρίων.

Είναι μια αρκετά αισιόδοξη στάση, δεδομένου ότι πρόκειται για μια άνευ προηγουμένου επιχείρηση και του ότι η προσαρμογή της αγοράς δεν θα αφορά μόνο το χαρτοφυλάκιο της Fed. Κατά τη διάρκεια της ποσοτικής χαλάρωσης, fund managers από όλο τον κόσμο ρύθμισαν τα χαρτοφυλάκιά τους, λαμβάνοντας υπόψη τις αγορές από τον επίσημο τομέα. Τώρα θα πρέπει να ανακατανέμουν στοιχεία ενεργητικού μακριά από τις οικονομίες που είχαν μεγάλα προγράμματα QE.

Το λιγότερο που μας δείχνει αυτή η απόκλιση προοπτικών είναι πως υπάρχει αρκετά μεγάλη πιθανότητα για μια αναταραχή στις αγορές, ειδικά όταν τα επίπεδα εταιρικού χρέους ανέρχονται σε νέα υψηλά στις ΗΠΑ.

Ωστόσο, οι εκτιμήσεις για το ποια πορεία θα ακολουθήσει η Fed περιπλέκονται από την πιθανή αποχώρηση της κας Γέλεν τον Φεβρουάριο και τα κενά που ήδη υπάρχουν στο Συμβούλιο της Fed. Eίναι άλλωστε μια από τις εξουσίες που έχει ο πρόεδρος Τραμπ, να μετατρέψει αν θέλει τη Fed σε φωλιά «περιστεριών». Η πραγματικότητα για την ανεξάρτητη νομισματική πολιτική είναι πως η ανεξαρτησία δίνεται πάντα υπό όρους.

Ο άλλος παράγοντας που περιπλέκει την κατάσταση είναι οι εξαιρετικά ήπιες πληθωριστικές δυνάμεις στις ανεπτυγμένες οικονομίες και η πραότητα των εργαζομένων απέναντι στα στάσιμα ή μειούμενα εισοδήματα. Οι εξηγήσεις για το μυστήριο γύρω από τους μισθούς είναι πολλές και διάφορες. Αλλά όπως υποστήριξε ο Μαρκ Κάρνεϊ της Τράπεζας της Αγγλίας σε πρόσφατη διάλεξή του σε εκδήλωση του ΔΝΤ, η παγκοσμιοποίηση φαίνεται να έχει αποδυναμώσει τη σχέση ανάμεσα στην εγχώρια αγορά εργασίας και στον εγχώριο πληθωρισμό. Η εισαγωγή όλο και περισσότερων εργατών από τις αναδυόμενες αγορές στην παγκόσμια αγορά εργασίας ασκεί μια περιοριστική επίδραση στο εργατικό δυναμικό του τομέα των εμπορεύσιμων αγαθών και υπηρεσιών στις ανεπτυγμένες οικονομίες.

Η σχέση ανάμεσα στην αγορά εργασίας και στον πληθωρισμό φαίνεται να διατηρείται σε παγκόσμιο επίπεδο. Οπότε καθώς η παγκόσμια οικονομία απολαμβάνει μια ευρεία ανάκαμψη, το παγκόσμιο παραγωγικό κενό θα συρρικνωθεί. Ωστόσο παραμένει το ερώτημα πόσοι ακόμα εργαζόμενοι από τις αναδυόμενες αγορές θα μετακομίσουν από την ύπαιθρο σε αστικά κέντρα. Το ζήτημα αφορά κυρίως την Κίνα, όπου οι απόψεις διίστανται για το πόση ακόμα εσωτερική μετανάστευση χρειάζεται.

Αν τα γεράκια της «κεντρικής τράπεζας» έχουν δίκιο πως ο κόσμος θα γίνει ένα πιο πληθωριστικό μέρος, ανακύπτουν ενδιαφέροντα ζητήματα σε σχέση με την πολιτική του να αποσύρεις τις σαμπάνιες τη στιγμή που το πάρτι αρχίζει να παίρνει τα πάνω του. Ο Πολ Βόλκερ χρειάστηκε να επιδείξει ηρωισμό για να αντιστρέψει το πληθωριστικό κύμα κατά τη θητεία του στη Fed από το 1978 ως το 1987.

Αλλά η ανεξάρτητη άσκηση της νομισματικής πολιτικής δεν θα μπορούσε να βρεθεί σε ένα πιο φιλικό περιβάλλον από την περίοδο της αποπληθωριστικής παγκοσμιοποίησης που ακολούθησε.

Σήμερα, το υπόβαθρο είναι λιγότερο ευνοϊκό. Η αξιοπιστία των κεντρικών τραπεζών έχει πληγεί σοβαρά από τη μεγάλη οικονομική κρίση. Οι διανεμητικές επιπτώσεις της απάντησης των κεντρικών τραπεζικών στην κρίση μέσω των προγραμμάτων αγοράς στοιχείων ενεργητικού ενίσχυσε τους λαϊκιστές πολιτικούς που παρατηρούν πως η μη συμβατική νομισματική πολιτική έχει προσφέρει μεγάλα κεφαλαιακά κέρδη στις πλούσιες ελίτ, ενώ έχει κάνει πολύ λιγότερα για τους απλούς πολίτες.

Την ίδια στιγμή, η αύξηση του χρέους σημαίνει πως οι δανειστές είναι όμηροι σε πιθανές αυξήσεις επιτοκίων καθώς θα ομαλοποιείται η νομισματική πολιτική. Ο κίνδυνος είναι οι κεντρικοί τραπεζίτες να βρεθούν διχασμένοι ανάμεσα στις αντιδημοφιλείς και αποσταθεροποιητικές αυξήσεις επιτοκίων που μπορεί να χρειαστούν για τη συγκράτηση του πληθωρισμού και σε μια πιο ήπια προσέγγιση που θα χρειαστεί αν θέλουν να διατηρήσουν την όποια ανεξαρτησία έχουν.

Το δεύτερο θα οδηγήσει, στην πράξη, σε έναν νέο, μη γενναίο κόσμο αέναης ποσοτικής χαλάρωσης.

Πηγή
Διαβάστε περισσότερα »

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Πώς το χρέος των νοικοκυριών τελικά βλάπτει την ανάπτυξη


13/10/2017

Του Martin Sandbu

Μελέτη του ΔΝΤ καταδεικνύει τους κινδύνους από την υπερβολική διόγκωση του χρηματοοικονομικού τομέα. Ποια είναι τα διδάγματα από την κρίση. Πώς το χρέος των νοικοκυριών τελικά βλάπτει την ανάπτυξη.

Η υπερβολική διόγκωση του χρηματοοικονομικού τομέα είναι επικίνδυνη. Η παγκόσμια κρίση το απέδειξε σε όσους έχουν τα μάτια στο κεφάλι τους. Αλλά η οικονομική έρευνα προχωράει και έχει αρχίσει να δείχνει με μεγαλύτερη ακρίβεια πώς η χρηματοοικονομική ανάπτυξη μπορεί να βλάψει μια οικονομία.

Στην έκθεση για την παγκόσμια χρηματοπιστωτική σταθερότητα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο απομυθοποιεί ακόμα περισσότερο την ιδέα ότι η χρηματοοικονομική βιομηχανία κάνει το «έργο του Θεού», όπως είπε το 2009 ο επικεφαλής της Goldman Sachs Λόιντ Μπλανκφάιν, ένα χρόνο μετά την κατάρρευση του παγκόσμιου χρηματοοικονομικού στερεώματος.

Το ΔΝΤ έχει αφιερώσει ένα κεφάλαιο στο χρέος των νοικοκυριών. Αποδεικνύει στατιστικά αυτό που θα μπορούσαμε να είχαμε υποθέσει: η άνοδος του χρέους των νοικοκυριών μπορεί να τονώσει την ανάπτυξη βραχυπρόθεσμα, αλλά τρία με πέντε χρόνια αργότερα καθιστά την ανάπτυξη χαμηλότερη από ό,τι θα ήταν.


Επιπλέον, αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο μιας τραπεζικής κρίσης.

Δύο είναι τα ερωτήματα που ανακύπτουν: Είναι το εύρημα αυτό αξιόπιστο; Και πώς εξηγείται;

Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι πως είναι όντως αξιόπιστο, γιατί επαληθεύει μια σειρά πρόσφατων μελετών για τους κινδύνους της χρηματοοικονομικής ανάπτυξης. Το ίδιο το ΔΝΤ είχε καταδείξει στο παρελθόν πως η εξέλιξη του χρηματοοικονομικού τομέα μπορεί να βελτιώσει την ευημερία μιας χώρας αρχικά -μια σύγχρονη οικονομία χρειάζεται χρηματοοικονομικές υπηρεσίες-, αλλά μόλις φτάσει σε ένα συγκεκριμένο σημείο, οποιαδήποτε περαιτέρω εξέλιξη οδηγεί σε απώλεια πλούτου.

Αλλά το κυριότερο είναι πως δεν είναι όλες οι χρηματοοικονομικές δραστηριότητες ίδιες. Ο ΟΟΣΑ έχει καταδείξει και αυτός ότι πέρα από ένα συγκεκριμένο σημείο, περαιτέρω αύξηση του χρηματοοικονομικού τομέα έχει αρνητική επίπτωση στην οικονομία.

Αλλά όταν οι ερευνητές διαχώρισαν διαφορετικές μορφές χρηματοοικονομικής δραστηριότητας, βρήκαν κάτι εντυπωσιακό και σημαντικό: οι χειρότερες συνέπειες προέρχονται από την τραπεζική χρηματοοικονομική και από την πίστωση που χορηγείται στα νοικοκυριά. Αυτό στηρίζει τα νέα συμπεράσματα του ΔΝΤ. (Ο ΟΟΣΑ διαπίστωσε ότι και η επιχειρηματική πίστωση μπορεί να μειώσει την ανάπτυξη, αλλά όχι τόσο όσο τα δάνεια προς τα νοικοκυριά).


Οι συνέπειες που αναφέρονται παραπάνω είναι μεγάλες: το κόστος σε απώλεια ευημερίας και θέσεων εργασίας είναι σημαντικό. Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό, ειδικά από τη στιγμή που η ίδια η βιομηχανία επιμένει ότι βοηθάει να αναπτυχθεί η οικονομία, αυξάνοντας την πρόσβαση στην πίστωση;

Η απάντηση μπορεί να είναι ότι αυτό ακριβώς είναι που πλήττει την οικονομία. Έρευνα από την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών δείχνει πως η χρηματοοικονομική ανάπτυξη οδηγεί πόρους προς δραστηριότητες που παράγουν στοιχεία ενεργητικού που μπορούν εύκολα να προσφερθούν για πίστωση. Οι δραστηριότητες αυτές, όπως η κατασκευή κατοικιών, τείνουν να εμφανίζουν χαμηλότερη αύξηση της παραγωγικότητας. Η κατανομή της εργασίας μπορεί επίσης να διαστρεβλωθεί, εν μέρει με την προσέλκυση ταλαντούχων ανθρώπων στον χρηματοοικονομικό τομέα.

Τέλος, οι μεγαλύτεροι ισολογισμοί τείνουν να δημιουργούν περισσότερη αστάθεια, εντείνοντας τις διακυμάνσεις στην πραγματική αξία στην οποία στηρίζονται οι χρηματοοικονομικές απαιτήσεις.

Τι σημαίνουν όλα αυτά για τους φορείς άσκησης πολιτικής;

Πρώτον, πως ο έλεγχος του χρηματοοικονομικού τομέα είναι εξαιρετικά δύσκολος. Όχι γιατί δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, αλλά επειδή η εύκολη πίστωση προς τα νοικοκυριά είναι κάτι στο οποίο δύσκολα μπορούν να αντιταχθούν οι πολιτικοί. Ακόμα χειρότερα, όπως έχει υποστηρίξει και ο Ραγκουράμ Ραζάν, τα δημοκρατικά πολιτικά συστήματα στρέφονται συχνά στην πιστωτική επέκταση ως υποκατάστατο στη δημιουργία πραγματικής ευημερίας.

Χωρίς τη διαρκή αύξηση του χρέους των νοικοκυριών (δεδομένης της έλλειψης καλύτερων πολιτικών), η μέτρια ανάκαμψη μετά την κρίση μπορεί να ήταν ακόμα πιο απογοητευτική.

Δεύτερον, οι φορείς άσκησης πολιτικής πρέπει να επηρεάσουν ενεργητικά τις δραστηριότητες στις οποίες αναπτύσσεται ο χρηματοοικονομικός τομέας: μια ενίσχυση των δραστηριοτήτων που σχετίζονται με τις μετοχές και ο περιορισμός αυτών που σχετίζονται με τον τραπεζικό δανεισμό θα ήταν μια καλή κίνηση.

Τρίτον, δεν υπάρχει δικαιολογία για να μη γίνει το χρηματοοικονομικό σύστημα πιο ασφαλές. Τα στοιχεία δείχνουν ξεκάθαρα ότι το να είναι οι επενδυτές υπόλογοι για τις απώλειες -μέσω υψηλότερων κεφαλαιακών απαιτήσεων, εφαρμογή κανονισμών για bail-in και μεγαλύτερη ανοχή σε αναδιαρθρώσεις- είναι κάτι αναγκαίο.

Αν αυτό οδηγήσει σε οικονομίες που δεν είναι τόσο εξαρτημένες στην πίστωση, όπως απειλούν οι τραπεζίτες, δεν πειράζει. Μπορεί να αποδειχθεί ένα μπόνους.

Πηγή
Διαβάστε περισσότερα »

FAZ: Ανοίγει η ΠΓΔΜ τη βαλκανική οδό;


17/10/2017

Η νίκη του πρωθυπουργού Ζ. Ζάεφ στις δημοτικές εκλογές ενισχύουν τη θέση του και ίσως τον ωθήσουν να προσεγγίσει την Αθήνα σε σημεία διαφωνιών, όπως η ονομασία του αεροδρομίου. Θα γίνει το ίδιο και με τη βαλκανική οδό;

Για τον σχολιαστή της Frankfurter Allgemeine Zeitung η στήριξη που έδωσαν οι ψηφοφόροι της ΠΓΔΜ στο κυβερνών κόμμα του πρωθυπουργού Ζόραν Ζάεφ, ακόμη κι αν επρόκειτο για δημοτικές εκλογές, προσλαμβάνει μεγάλη σημασία, δεδομένου ότι η εκλογική αναμέτρηση ήταν κάτι περισσότερο από ανάδειξη δημάρχων και δημοτικών συμβούλων. Επρόκειτο για τη μελλοντική πορεία της ίδιας της χώρας. Σε περίπτωση που το συντηρητικό VMRO του Νίκολα Γκρουέφσκι έβγαινε πιο ισχυρό, θα ισοδυναμούσε με ένα πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση επιστροφής του στην εξουσία.


Προσέγγιση με την Ελλάδα

Ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν φαίνεται να είναι πιθανό, σημειώνει η εφημερίδα και προσθέτει ότι τώρα για τη κυβέρνηση συνασπισμού με το αλβανικό κόμμα DUI ξεκινά η πραγματική δουλειά. «Μεταξύ άλλων ο πρωθυπουργός της χώρας Ζόραν Ζάεφ θέλει να προσεγγίσει την Ελλάδα με την ελπίδα ότι η Αθήνα θα άρει το βέτο εναντίον την ένταξης της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και δεν θα συνεχίσει να μπλοκάρει άλλο την έναρξη προενταξιακών διαπραγματεύσεων στην ΕΕ», υπογραμμίζει ο Γερμανός δημοσιογράφος. «Και για να κερδίσει την εμπιστοσύνη της Ελλάδας, η νέα κυβέρνηση θα μπορούσε να άρει ορισμένες αποφάσεις της προηγούμενης υπό τον Γκρουέφσκι που εξελήφθησαν από την Ελλάδα ως ιδιαίτερα προκλητικές, όπως η ονομασία του αεροδρομίου των Σκοπίων 'Μέγας Αλέξανδρος' που για τον ελληνικό λαό θεωρείται σφετερισμός της ιστορίας του».


«Τι  σημαίνει αλλαγή στα Σκόπια»

Η γερμανική εφημερίδα προβάλλει μέσα από την ισχυροποίηση της νέας κυβέρνησης Ζαέφ και μιαν άλλη διάσταση που αφορά στο προσφυγικό και το κλείσιμο του λεγόμενου βαλκανικού διαδρόμου, διερωτώμενη «εάν ο νέος ισχυρός άνδρας των Σκοπίων θα ήταν διατεθειμένος να αποσυναρμολογήσει το συρματόπλεγμα που προκάλεσε μεγάλη αγανάκτηση στην Αθήνα». « Όταν χτίζοντας το συρματόπλεγμα ο Γκρουέφκσι επιδαψίλευε ανοιχτούς επαίνους από τη Βιέννη και τη Βουδαπέστη και συγκαλυμμένη επιδοκιμασία από άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, οι τότε στην αντιπολίτευση Σοσιαλδημοκράτες υποστήριζαν ότι τα τείχη δεν αποτελούν απάντηση στα προσφυγικά κύματα του 21ο αιώνα, την ώρα που η εποχή των τειχών γενικότερα στην Ευρώπη έχει παρέλθει. Παίρνοντας αυτό ως βάση πολιτικοί από το αντιπολτευόμενο κόμμα VMRO υποστηρίζουν σε παρασκηνιακές συζητήσεις ότι η Ευρώπη θα αντιληφθεί τι σημαίνει αλλαγή πολιτικής σκυτάλης στα Σκόπια: το άνοιγμα της βαλκανικής οδού» συνεχίζει η γερμανική εφημερίδα προσθέτοντας ότι η κατάσταση βορειότερα, όπως στη Σερβία, δεν είναι η ίδια με το 2015.

Σε κάθε περίπτωση η στήριξη που έδωσε ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν στον Γκρουέφσκι πριν τις δημοτικές εκλογές, αποκαλώντας τον «τη μόνη ελπίδα για να γίνει η ΠΓΔΜ μέλος της ΕΕ» δεν έπιασε τόπο. Ούτε οι έπαινοί του και η διαρκής στήριξη στο πρόσωπό του επειδή έχτισε «τείχος με την Ελλάδα και έτσι έκλεισε τον βαλκανικό δρόμο».

Πηγή Deutsche Welle
Διαβάστε περισσότερα »

«Θυσίασε τη ζωή της για την αλήθεια»


17/10/2017

Μετά τη βομβιστική επίθεση που προκάλεσε το θάνατο της δημοσιογράφου Ντάφνι Καρουάνα Γκαλιζία, η οποία είχε φέρει σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση της Μάλτας με τις έρευνές της, πολιτικοί καταδίκασαν το γεγονός.

Η γνωστή δημοσιογράφος και μητέρα τριών παιδιών είχε αποκαλύψει αρκετές υποθέσεις διαφθοράς στο πλαίσιο του σκανδάλου των Panama Papers, κάποιες από τις οποίες αφορούσαν και τον ίδιο τον πρωθυπουργό της χώρας Γιόζεφ Μουσκάτ. Μάλιστα μετά τις αποκαλύψεις της Γκαλιζία, ο Μαλτέζος πρωθυπουργός αναγκάστηκε να προσφύγει σε πρόωρες εκλογές. Παρά τις κατηγορίες περί διαφθοράς ο Γ. Μουσκάτ βγήκε και πάλι νικητής από την εκλογική αναμέτρηση.

Λίγες ώρες μετά την δολοφονική επίθεση κατά της 53χρονης δημοσιογράφου ο Μαλτέζος πρωθυπουργός καταδίκασε το γεγονός, κάνοντας λόγο για μια «βάρβαρη πράξη και μια μαύρη μέρα για τη δημοκρατία και την ελευθερία της γνώμης». Στη συνέχεια δεσμεύθηκε να μην σταματήσουν οι έρευνες μέχρι να διαλευκανθεί  η υπόθεση.

Μέχρι στιγμής την υπόθεση καλύπτει ένα πέπλο μυστηρίου. Σύμφωνα με το κρατικό τηλεοπτικό κανάλι TVM, πριν δύο εβδομάδες η Γκαλιζία είχε δηλώσει στην αστυνομία ότι δέχθηκε απειλές κατά της ζωής της.

Ο Γ. Μουσκάτ, ο οποίος στο παρελθόν είχε χαρακτηρίσει ψευδείς τις κατηγορίες της Γκαλιζία, παραδέχθηκε ότι η δημοσιογράφος ήταν αυστηρή επικρίτριά του, ωστόσο κανείς δεν μπορεί να δικαιολογήσει μια τέτοια βάρβαρη πράξη, δήλωσε χαρακτηριστικά.

Η είδηση προκάλεσε αντιδράσεις και στους ευρωπαϊκούς πολιτικούς κύκλους. Ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Αντόνιο Ταγιάνι δήλωσε μέσω του λογαριασμού του στο twitter: «Βίαιη δολοφονία κατά της Ντάφνι Καρουάνα Γκαλιζία: ένα τραγικό παράδειγμα μιας δημοσιογράφου που θυσίασε τη ζωή της για να αποκαλύψει την αλήθεια».


«Τέτοια γεγονότα θυμίζουν τη Ρωσία του Πούτιν, όχι την ΕΕ»

«Είμαι βαθιά σοκαρισμένος από τον θάνατο της Ντάφνι Καρουάνα Γκαλιζία», δήλωσε ο Γερμανός ευρωβουλευτής των Πρασίνων Σβεν Γκίγκολντ και συμπλήρωσε ότι η δημοσιογράφος «έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στις αποκαλύψεις σοβαρών κατηγοριών σε σχέση με υποθέσεις διαφθοράς και ξέπλυμα βρώμικου χρήματος στη Μάλτα, που περιελάμβαναν και κατηγορίες κατά υψηλόβαθμων στελεχών της κυβέρνησης. Τέτοια γεγονότα θυμίζουν τη Ρωσία του Πούτιν, όχι την ΕΕ».

Την ίδια ώρα στη Μάλτα χιλιάδες άνθρωποι συμμετείχαν σε καθιστική διαδήλωση ως αντίδραση στον θάνατο της Γκαλιζία. Οι άνθρωποι κατέθεσαν λουλούδια και άναψαν κεριά στη μνήμη της δημοσιογράφου. Ωστόσο δεν έλειψε και το πολιτικό στίγμα: σε ένα από τα αυτοσχέδια πανό έγραφε: «Όταν οι άνθρωποι φοβούνται την κυβέρνησή τους πρόκειται για τυραννία, όταν η κυβέρνηση φοβάται τους ανθρώπους πρόκειται για ελευθερία».

Πηγή Deutsche Welle
Διαβάστε περισσότερα »

Επίσπευση διαδικασιών στο θέμα του Brexit


17/10/2017

Μετά τη συνάντηση του προέδρου της Κομισιόν και της Βρετανίδας πρωθυπουργού, οι υπουργοί ευρ. Υποθέσεων της ΕΕ εξετάζουν σήμερα τις δυνατότητες επιτάχυνσης των διαπραγματεύσεων για το Βrexit.

Τη μέθοδο που θα οδηγήσει σε επιτάχυνση των διαπραγματεύσεων για το Βrexit εξετάζουν σήμερα το απόγευμα στο Λουξεμβούργο οι υπουργοί ευρωπαϊκών υποθέσεων της ΕΕ υπό το φως των χθεσινοβραδινών συζητήσεων στις Βρυξέλλες, μεταξύ του Προέδρου της Κομισιόν, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ και της Πρωθυπουργού του Ηνωμένου Βασιλείου Τερέζα Μει.

Οι διαπραγματεύσεις έχουν περιέλθει σε αδιέξοδο, δεδομένου ότι με βάση την πολύ μικρή πρόοδο, που έχει επιτευχθεί μέχρι σήμερα στα τρία βασικά ζητήματα που αφορούν το Βrexit, oι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν θα είναι σε θέση την Παρασκευή να δώσουν εντολή στους διαπραγματευτές να ξεκινήσουν παράλληλες συζητήσεις για τον καθορισμό της μελλοντικής σχέσης μεταξύ της ΕΕ και του Ηνωμένου Βασιλείου.

Μετά τη χθεσινή συνάντηση και τη βούληση που εξέφρασαν οι δύο πλευρές να επιταχύνουν τη διαδικασία, οι Ευρωπαίοι συζητούν σήμερα το σχέδιο των συμπερασμάτων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της Πέμπτης και Παρασκευής σχετικά με το Βrexit.


Προετοιμασίες και για τη μεταβατική περίοδο

Σύμφωνα με κοινοτικές πηγές στη βελγική πρωτεύουσα το σχέδιο των συμπερασμάτων θα δίνει μεν ραντεβού για λήψη απόφασης έναρξης των παράλληλων διαπραγματεύσεων στην επόμενη σύνοδο των Ευρωπαίων ηγετών στις 14 και 15 Δεκεμβρίου στις Βρυξέλλες, ωστόσο οι «27» αναμένεται να δώσουν εντολή την Παρασκευή να ξεκινήσει μια προεργασία σε κοινοτικό επίπεδο για την προετοιμασία της δεύτερης φάσης, δηλαδή της μελλοντικής σχέσης. Θα ξεκινήσει επίσης προετοιμασία και για τη μεταβατική περίοδο των δύο ετών που φαίνεται να επιδιώκει το Λονδίνο, ώστε μετά την έξοδο στο τέλος Μαρτίου 2019 να απαγκιστρωθεί σταδιακά από την ΕΕ.

Στις Βρυξέλλες πιστεύουν ότι η εντολή για την προετοιμασία της δεύτερης φάσης, θα δώσει το απαραίτητο κίνητρο στο Λονδίνο να επιδιώξει ουσιαστική πρόοδο στις διαπραγματεύσεις για την έξοδο και ειδικότερα στην κατοχύρωση των δικαιωμάτων των Ευρωπαίων που ζουν και εργάζονται στο Ηνωμένο Βασίλειο, στο ποσό που θα πρέπει να πληρώσουν οι Βρετανοί για τις υποχρεώσεις που ανέλαβαν ως κράτος μέλος, καθώς και στο θέμα της διασφάλισης της συμφωνίας ειρήνευσης στη Βόρεια Ιρλανδία.

Πηγή Deutsche Welle
Διαβάστε περισσότερα »

Λαγκάρντ: Έγκαιρη αξιολόγηση και ελάφρυνση χρέους


17/10/2017

Έγκαιρη ολοκλήρωση της τρίτης αξιολόγησης ζήτησε η επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ μετά τη συνάντησή της με τον Έλληνα πρωθυπουργό ενώ παράλληλα αναφέρθηκε για άλλη μια φορά στην αναγκαιότητα ελάφρυνσης του χρέους.

Μετά τη συνάντησή της με τον Αλέξη Τσίπρα, η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ χαιρέτισε την πρόοδο που έχει επιτευχθεί στην Ελλάδα, ζήτησε έγκαιρη ολοκλήρωση της τρίτης αξιολόγησης, και έστειλε για άλλη μια φορά ένα ηχηρό μήνυμα με πολλούς αποδέκτες, και κυρίως το Βερολίνο, ότι η πλήρης εφαρμογή της συμφωνίας με τους Ευρωπαίους εταίρους για ελάφρυνση του χρέους, αποτελεί ουσιαστικά προϋπόθεση για τη επιστροφή της χώρας στη βιώσιμη ανάπτυξη και την έξοδό της από την επίσημη χρηματοδότηση το επόμενο έτος. Τόνισε δε ότι ο πρωθυπουργός και η ίδια έχουν δεσμευτεί να συνεργαστούν για την επίτευξη αυτού του στόχου.

Από την πλευρά του, ο Αλέξης Τσίπρας εκτίμησε ότι οι προσπάθειες του ελληνικού λαού καρποφορούν και υπάρχει τώρα μια ορατή έξοδος από την κρίση, ενώ απέδωσε τις καθυστερήσεις που σημειώνονταν στις αξιολογήσεις του παρελθόντος στις «διαφωνίες μεταξύ των θεσμών», κάτι που όπως είπε δεν ισχύει πλέον. Ο Έλληνας πρωθυπουργός εξέφρασε την πεποίθηση ότι στις συζητήσεις για το χρέος το ΔΝΤ θα διαδραματίσει αποφασιστικό ρόλο και τόνισε ότι σε αυτό το πλαίσιο προσβλέπει στη συνεργασία μαζί του.

Επιπλέον τόνισε ότι το 2017 ο ρυθμός ανάπτυξης θα είναι κοντά στο 2%, κάτι που δεν έχει παρατηρηθεί εδώ και μια ολόκληρη δεκαετία ενώ σημείωσε ότι οι στόχοι του πρωτογενούς πλεονάσματος έχουν ξεπεραστεί για τρία συνεχόμενα χρόνια.

Ο κ. Τσίπρας είχε αρχικά 15λεπτη κατ' ιδίαν συνομιλία με την κα Λαγκάρντ, ενώ ακολούθησε διευρυμένη συνάντηση των δυο αντιπροσωπειών που διήρκεσε άλλα 35 λεπτά.


«Αξιοσημείωτη πρόοδος»

Επισημάνθηκε για άλλη μια φορά ότι το ΔΝΤ δεν ζητά νέα μέτρα, ενώ η κα Λαγκάρντ έκανε λόγο για «αξιοσημείωτη πρόοδο που έχει επιτευχθεί από την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό στην εφαρμογή των δύσκολων πολιτικών, περιλαμβανομένων και των πρόσφατων συνταξιοδοτικών και φορολογικών μεταρρυθμίσεων».

Πριν την άφιξή του στην Ουάσιγκτον, μιλώντας στο Συμβούλιο Παγκόσμιων Σχέσεων του Σικάγο, ο κ. Τσίπρας υπογράμμισε ότι η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας δημιουργεί σταθερότητα και ενδυναμώνει τον γεωστρατηγικής σημασίας ρόλο της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή.

Μετά από 7 χρόνια κρίσης η Ελλάδα «επιστρέφει», υποστήριξε και συμπλήρωσε ότι αυτή είναι η στιγμή της περαιτέρω ενίσχυσης της ελληνοαμερικανικής συνεργασίας που μπορεί να γίνει στο επίπεδο των αμερικανικών επενδύσεων στην Ελλάδα (στα πεδία του τουρισμού και της κτηματαγοράς, της ενέργειας, των υποδομών, της νέας τεχνολογίας, των αγροτικών επιχειρήσεων και του αγροτικού τομέα) και παράλληλα της αναγνώρισης από τις ΗΠΑ ότι η Ελλάδα παραμένει πυλώνας σταθερότητας στην περιοχή, εφόσον οι βασικές ανησυχίες ασφάλειας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο αντιμετωπιστούν.

Σήμερα ο πρωθυπουργός συναντάται στον Λευκό Οίκο με τον πρόεδρο Τραμπ και ένα διευρυμένο επιτελείο συνεργατών του, συμπεριλαμβανομένων του αντιπροέδρου, και των υπουργών Εξωτερικών, Άμυνας, Οικονομικών και Εμπορίου.

Πηγή Deutsche Welle
Διαβάστε περισσότερα »

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Γιατί η ευρωζώνη χρειάζεται υπουργό Οικονομικών


28/9/2017

Του Reza Moghadam*

Η κύρια αποστολή ενός ΥΠΟΙΚ θα είναι να προσφέρει δημοσιονομική στήριξη σε περιπτώσεις μεγάλων σοκ. Γιατί πρέπει να έχει τη δυνατότητα να επιβάλλει δημοσιονομική πειθαρχία. Ο ρόλος του Eurogroup και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν παρουσίασε ένα φιλόδοξο όραμα ενοποίησης της Ευρώπης, ως τον δρόμο προς τα μπρος και ως μια ασπίδα απέναντι σε μελλοντικές κρίσεις.

Το έκανε αυτό λίγες ημέρες μετά τις γερμανικές εκλογές, χωρίς να αποθαρρυνθεί από το μικρότερο ποσοστό της Άνγκελα Μέρκελ, το οποίο πολλοί εκτιμούν πως θα αποδυναμώσει τη γερμανική στήριξη σε πανευρωπαϊκές πρωτοβουλίες.

Εκ πρώτης όψεως, έχει γίνει πιο δύσκολο να συμβιβαστεί η πιο συλλογική προσέγγιση της Γαλλίας για τον μετριασμό των κρίσεων με την έμφαση που δίνει η Γερμανία στην αποτροπή μιας κρίσης ως ένα καθήκον των κρατών-μελών.

Ωστόσο, η εύρεση ενός βιώσιμου συμβιβασμού δεν είναι κάτι που μπορεί να περιμένει μέχρι την επόμενη κρίση. Με την εξαίρεση της υπόσχεσης του προέδρου της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι να κάνει «whatever it takes» το 2012 και τις ενέσεις ρευστότητας, η Ευρώπη έχει να δείξει μόνο ανολοκλήρωτες κινήσεις προς την τραπεζική ένωση, πολύπλοκους δημοσιονομικούς κανονισμούς που επιβάλλουν τη λιτότητα κατά τη διάρκεια κρίσεων και έναν Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, η χρηματοδότηση του οποίου απαιτεί ομόφωνη στήριξη.

Ούτε υπάρχει μια κεντρική διαχείριση κατά τη διάρκεια μιας κρίσης, με την κάθε επιτροπή να αυτοσχεδιάζει.

Έχουν γίνει πολλές προτάσεις για να καλυφθούν αυτά τα κενά, με κυριότερο το σχέδιο του κ. Μακρόν για έναν υπουργό Οικονομικών της ευρωζώνης. Άλλες προτάσεις, όπως αυτή του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ προβλέπουν έναν ενισχυμένο ESM.

O τίτλος του υπουργού Οικονομικών της ευρωζώνης ακούγεται σίγουρα φανταχτερός. Αλλά για να έχει και ουσία και αρκετή στήριξη, η περιγραφή της θέσης πρέπει να απαντά σε ορισμένα ερωτήματα-κλειδιά.

Θα επιβλέπει ο υπουργός έναν ετήσιο προϋπολογισμό σε όλες τις φάσεις του οικονομικού κύκλου ή μόνο για την παροχή τόνωσης σε υφέσεις; Θα χορηγεί δάνεια ή επιχορηγήσεις; Πώς μπορεί να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος κρίσεων και κατ’ επέκταση οι δημοσιονομικές μεταβιβάσεις; Ποιος θα είναι ο ρόλος ενός υπουργού κατά τη διάρκεια μιας κρίσης; Το κυριότερο, μπορούν τα ερωτήματα αυτά να συμβιβαστούν με τη νέα πραγματικότητα στη Γερμανία;

Η σύντομη απάντηση είναι ναι, αλλά αυτό απαιτεί προσεκτική εξέταση.

Η κύρια αποστολή του υπουργού θα είναι να προσφέρει δημοσιονομική στήριξη μόνο σε περίπτωση μεγάλων σοκ και όχι μικρών κάμψεων, οι οποίες μπορούν να αντιμετωπιστούν καλύτερα από εθνικούς προϋπολογισμούς. Η στήριξη ας πούμε για επιδόματα ανεργίας και για προγράμματα απασχόλησης θα έχει τη μορφή επιχορήγησης και όχι δανείων, τα οποία έχουν ήδη ανεβάσει υψηλά το δημόσιο χρέος. Για τον λόγο αυτό, και την προστασία της τραπεζικής ένωσης, ο υπουργός Οικονομικών θα πρέπει να έχει την έγκριση των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, το Eurogroup, να εκδίδει χρέος μέσω του ESM μέχρι ένα συγκεκριμένο σημείο.

Το χρέος θα μπορούσε να εξυπηρετηθεί σταδιακά μέσω εθνικών συνεισφορών ή ακόμα και μέσω φόρων. Ως εκ τούτου, ο προϋπολογισμός της ευρωζώνης θα είναι μικρός τα περισσότερα χρόνια, με το χρέος να αυξάνεται κατά τη διάρκεια μιας κρίσης και να υποχωρεί καθώς αυτή εξασθενεί.

Όπως οι υπουργοί Οικονομικών των κρατών-μελών, οι αρμοδιότητες του υπουργού Οικονομικών της ευρωζώνης πρέπει να πηγαίνουν πέρα από τον προϋπολογισμό. Ο υπουργός θα αποτελεί ένα σημείο αναφοράς σε μια κρίση, συνεργαζόμενος με την ΕΚΤ και τον ESM. Σε αντίθεση με τον σημερινό πρόεδρο του Eurogroup, ο οποίος λειτουργεί ως επικεφαλής μιας επιτροπής, ο υπουργός θα αναπτύσσει και θα εφαρμόζει μια περιεκτική στρατηγική κατά της κρίσης.

Σε αντάλλαγμα για την παροχή μιας κεντρικής δημοσιονομικής κάλυψης, ο υπουργός Οικονομικών θα έχει τη δυνατότητα να προωθεί τη δημοσιονομική πειθαρχία και τη συνετή μακροοικονομική πολιτική σε εθνικό επίπεδο.

Οι πολύ εκτεταμένες εξουσίες, όπως το δικαίωμα άσκησης βέτο σε εθνικούς προϋπολογισμούς, ενδεχομένως να μην είναι εφικτές πολιτικά. Αλλά πιο περιορισμένες εξουσίες, όπως για παράδειγμα η δυνατότητα να κριθεί ότι μια χώρα δεν δικαιούται χρηματοδότηση, μπορεί να είναι αρκετές, αφήνοντας στις αγορές ομολόγων να καθορίσουν το προστιθέμενο risk premium.

Τα κριτήρια επιλεξιμότητας θα μπορούσαν να λαμβάνουν υπόψη και ευρύτερα θέματα όπως η τραπεζική σταθερότητα και οι ανισορροπίες στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, με βάση τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Ο υπουργός Οικονομικών της ευρωζώνης θα πρέπει να διορίζεται από τους αρχηγούς των κυβερνήσεων της ευρωζώνης. Για να είναι η θέση κάτι παραπάνω από αυτήν ενός εξωραϊσμένου προέδρου της Κομισιόν, ο υπουργός Οικονομικών της ευρωζώνης θα πρέπει να έχει εκτελεστική αυτονομία, εκτός από τις αποφάσεις χρηματοδότησης, οι οποίες θα εγκρίνονται από μια πλειοψηφία στο Eurogroup. To Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ή μια επιτροπή ευρωβουλευτών που θα επιλέγονται από χώρες της ευρωζώνης θα μπορούσαν να εποπτεύουν τις διαδικασίες.

Τα παραπάνω δεν φτάνουν μέχρι το όραμα του κ. Μακρόν για μια δημοσιονομική ένωση, με πανευρωπαϊκούς φόρους και δαπάνες. Αντίθετα, εστιάζουν στο απολύτως απαραίτητο: σε έναν μηχανισμό συλλογικής δράσης για τη διαχείριση και τη σταθεροποίηση των οικονομιών σε περιόδους κρίσης. Επίσης, αυτό επιτυγχάνεται χωρίς την ανάγκη για αλλαγές στις συνθήκες της Ε.Ε., με τη διαδικασία του Eurogroup να παραμένει άτυπη.

Με την επερχόμενη αλλαγή στην ευρωπαϊκή προεδρία, υπάρχει η ευκαιρία να δημιουργηθεί ένα υπουργείο Οικονομικών της ευρωζώνης. Θα είναι καίριας σημασίας να μη δώσουμε στον νέο υπουργό απλά ένα φανταχτερό τίτλο αλλά και τις απαιτούμενες εξουσίες για να σταθεί στο ύψος των ευθυνών του.

*Ο αρθρογράφος είναι αντιπρόεδρος της Morgan Stanley για επίσημους θεσμούς και κράτη.

Πηγή
Διαβάστε περισσότερα »

Πώς θα καλύψει η ευρωζώνη τα 10 χαμένα χρόνια


28/9/2017

Του Martin Wolf

Η ανάκαμψη είναι ευκαιρία να προχωρήσουν δυναμικά μεταρρυθμίσεις, αλλά το ερώτημα είναι ποιες θα επιλέξει. Οι προτάσεις Μακρόν δεν είναι σοφές ή εφαρμόσιμες.

Η ευρωζώνη επιβίωσε από τη διπλή ανατάραξη της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2007-2009 και της δικής της κρίσης το 2010-2012. Απολαμβάνει μια καλή ανάκαμψη. Ωστόσο αυτό δεν είναι δικαιολογία για εφησυχασμό: η πραγματική κατά κεφαλήν παραγωγή της ευρωζώνης έχει πληγεί από μια χαμένη δεκαετία. Η ανάκαμψη είναι περισσότερο μια ευκαιρία για μεταρρυθμίσεις, τόσο σε εθνικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο ευρωζώνης. Το ερώτημα είναι ποιες μεταρρυθμίσεις θα επιλέξουν.

Φέτος, το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ της ευρωζώνης θα ξεπεράσει επιτέλους το επίπεδο του 2007. Από το 2013, η κατά κεφαλήν παραγωγή της ευρωζώνης αυξάνεται σε μεγάλο βαθμό με τον ίδιο ρυθμό με τις ΗΠΑ. Κύρια εξήγηση γι’ αυτή την αλλαγή, πέραν των συνηθισμένων κυκλικών δυνάμεων, έχει σταθεί η αποφασιστικότητα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, υπό τον Μάριο Ντράγκι, να κάνει σωστά τη δουλειά της (βλ. διαγράμματα).


Μια καθοριστική στιγμή ήταν η δήλωση του κ. Ντράγκι, τον Ιούλιο του 2012, σε μια περίοδο κρίσης στις αγορές κυβερνητικού χρέους, ότι: «Στο πλαίσιο της εντολής μας, η ΕΚΤ είναι έτοιμη να κάνει οτιδήποτε χρειαστεί για να διατηρήσει το ευρώ. Και πιστέψτε με, αυτό θα είναι αρκετό».

Είχε δίκιο. Η ανακοίνωση του προγράμματος Outright Monetary Transactions (OMT) της ΕΚΤ τον Αύγουστο του 2012, μετέτρεψε την υπόσχεσή του σε πολιτική. Αυτό άλλαξε την άποψη της αγοράς και πίεσε πτωτικά τις αυξημένες αποδόσεις των ιταλικών και των ισπανικών κυβερνητικών ομολόγων. Η ΕΚΤ μείωσε τα επιτόκια και, το 2015, ξεκίνησε και το πρόγραμμα αγορών ομολόγων.

Άλλα βήματα περιλαμβάνουν τη δημιουργία του EFSF και του μόνιμου διαδόχου του, του ESM, προγράμματα στήριξης σε χώρες που έχουν πληγεί από την κρίση, τέσσερα από τα οποία -εκείνα της Κύπρου, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας- έχουν αυτή τη στιγμή ολοκληρωθεί επιτυχώς. Επίσης περιλαμβάνουν την αποφασιστικότητα χωρών που έχουν πληγεί από την κρίση, να κάνουν ό,τι είναι απαραίτητο για να μείνουν στην ευρωζώνη, τη δημιουργία του SSM για τις τράπεζες, καθώς και βήματα προς μια τραπεζική ένωση και μια ένωση αγορών κεφαλαίου. Ό,τι λάθη κι αν έγιναν στη δημιουργία και τη λειτουργία της ευρωζώνης, τα μέλη έχουν δείξει πως είναι μακράν πιο αποφασισμένα να την κρατήσουν στη ζωή απ’ ότι περίμεναν οι εκτός της ευρωζώνης, ιδιαίτερα η Βρετανία και οι ΗΠΑ.


Κι όμως, προκλήσεις παραμένουν. Στην πιο πρόσφατη ανάλυσή του για την ευρωζώνη, το ΔΝΤ σημειώνει ότι: «Η κρίση των ετών 2007-2008 σηματοδοτεί το τέλος της τάσης σύγκλισης και την έναρξη μιας τάσης απόκλισης, η οποία διορθώνεται πολύ αργά».

Πράγματι, κάποιες χώρες που υπέφεραν από την κρίση έχουν επιδείξει δραματική ανάκαμψη, ιδιαίτερα η Ιρλανδία. Το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Πορτογαλίας και της Ισπανίας έχει, επίσης, επιστρέψει εκεί που ήταν το 2007. Ωστόσο η Γερμανία έχει καταγράψει άνοδο 20% σε σύγκριση με την Ιταλία την τελευταία δεκαετία. Το ελληνικό πραγματικό ΑΕΠ είναι ακόμη παραπάνω από 20% χαμηλότερο απ’ ότι ήταν το 2007. Η ανεργία επίσης παραμένει αυξημένη στην Ελλάδα, στην Ισπανία και, σε μικρότερο βαθμό, στην Ιταλία.

Ακόμη, το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος παραμένουν υψηλά σε πολλές χώρες. Βοηθάει, επομένως, που η ανάπτυξη του ονομαστικού ΑΕΠ είναι αυτή τη στιγμή υψηλότερη από την απόδοση των κυβερνητικών ομολόγων, ακόμη και στην Ιταλία. Εν μέρει διότι το χρέος πλεονάζει, αλλά και γιατί η υπομονή του κόσμου έχει υποχωρήσει και το περιθώριο για πολιτικούς ελιγμούς είναι περιορισμένο, άλλη μια ανατάραξη θα μπορούσε να ήταν καταστροφή. Αυτή η ανάκαμψη πρέπει να κρατήσει.


Άρα η ΕΚΤ δεν πρέπει να συσφίξει πρόωρα την πολιτική. Εξάλλου, ο δομικός πληθωρισμός είναι κάτω του 2% από το 2008. Η δημοσιονομική πολιτική θα πρέπει επίσης να χρησιμοποιηθεί όπου υπάρχει περιθώριο, ιδιαίτερα στη Γερμανία. Οι πιο αδύναμες οικονομίες θα πρέπει να προχωρήσουν δυναμικά με φιλικές στην ανάπτυξη και την απασχόληση μεταρρυθμίσεις.

Τι γίνεται, έπειτα, με τις μεταρρυθμίσεις της ευρωζώνης; Αμφισβητώ τη σοφία και την εφαρμοσιμότητα των προτάσεων του Εμανουέλ Μακρόν, ιδιαίτερα των ιδεών του για μια σημαντικά πιο βαθιά δημοσιονομική ολοκλήρωση. Τα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών θα πρέπει, επιπλέον, να καθιστούν την μετατόπιση προς κάτι τέτοιο, μακράν πιο δύσκολη. Η τραπεζική ένωση πράγματι χρειάζεται δημοσιονομική στήριξη για ασφάλιση των καταθέσεων. Αλλά ίσως η δημοσιονομική ολοκλήρωση να μπορεί να φτάσει μόνο ως εκεί.

Ο Adam Lerrick του American Enterprise Institute έχει προτείνει ένα σύστημα, για να αμβλυνθεί ο αντίκτυπος των ασύμμετρων δημοσιονομικών αναταράξεων, χωρίς στήριξη της ΕΚΤ και χωρίς διαρκείς μεταβιβάσεις δημοσιονομικών πόρων. Σε μια κρίση, οι αποδόσεις των κυβερνητικών ομολόγων των ευάλωτων χωρών αυξάνονται συγκριτικά με των πιο ισχυρών. Σύμφωνα με τον κ. Lerrick, στο peak της κρίσης της ευρωζώνης, το 2012, η απροσδόκητη άνοδος στα συγκριτικά επιτόκια κόστισε στην Ισπανία και στην Ιταλία παραπάνω από πέντε δις. ευρώ το χρόνο συνολικά. Στη διάρκεια μιας μέσης λήξης στα επτά χρόνια, ο αντίκτυπος ξεπέρασε τα 35 δις. ευρώ.

Αν ένα μέρος των κερδών των ισχυρών μεταβιβαζόταν προσωρινά στους αδύναμους, αυτός ο αντίκτυπος θα μετριαζόταν. Στο πλαίσιο της πρότασης του κ. Lerrick: «Μέλη που λαμβάνουν απροσδόκητη μείωση στα συγκριτικά κόστη χρηματοδότησης θα συμβάλλουν το 50% του κέρδους τους στο λογαριασμό σταθεροποίησης Eurozone Financing Cost Stabilisation Account». Αυτά τα κεφάλαια θα πάνε σε μέλη που έχουν απροσδόκητη αύξηση στα συγκριτικά κόστη χρηματοδότησης, για να καλύψουν το 50% των απωλειών τους. Οι μεταβιβάσεις θα σταματήσουν όταν οι συγκριτικές αποδόσεις σταθεροποιηθούν και θα αποπληρώνονται καθώς θα αντιστρέφονται. Οι χώρες θα είναι επιλέξιμες μόνο αν μένουν πιστές στους δημοσιονομικούς κανόνες.

Αυτό το σχέδιο δεν θα απαιτούσε νέα συνθήκη, δεν θα παρήγαγε διαρκείς μεταβιβάσεις και δεν θα μετατόπιζε στην κοινωνία τους πιστωτικούς κινδύνους. Αλλά θα ήταν μια κίνηση αλληλεγγύης. Ταυτόχρονα θα περιόριζε την ανάγκη για τις OMT της ΕΚΤ. Πολιτικά, επομένως, αυτή η ιδέα μπορεί να είναι ελκυστική στους Γερμανούς, ενώ θα ισχυροποιεί την αλληλεγγύη που επιθυμούν άλλοι. Αυτό είναι το είδος της ευρηματικής ιδέας που θα έπρεπε να εξετάζει η ευρωζώνη. Η ευρωζώνη δεν θα είναι ποτέ μια φυσιολογική δημοσιονομική ομοσπονδία. Είναι απαραίτητο να επινοηθούν εναλλακτικές.

Είναι κρίσιμο η ευρωζώνη να μην επιβιώσει απλώς, όπως κάνει προς το παρόν, αλλά να ακμάσει, οικονομικά και επομένως πολιτικά. Άρα η περίοδος της ανάκαμψης συνιστά μια ευκαιρία ώστε τα μέλη να προωθήσουν δυναμικά μεταρρυθμίσεις, τόσο μεμονωμένα όσο και συλλογικά. Αν αποτύχουν, ακόμη χειρότερες κρίσεις μπορεί να έρθουν.

Πηγή
Διαβάστε περισσότερα »

Γιατί το αδύναμο δολάριο είναι πρόβλημα για την Ευρώπη


25/9/2017

Του Mohamed El-Erian

Ενώ οι Αμερικανοί που επισκέπτονται την Ευρώπη ανακαλύπτουν ότι αγοράζουν λιγότερα με τα δολάρια τους, η πρόσφατη βουτιά του παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος είναι πολύ λιγότερο πρόβλημα των ΗΠΑ και πολύ περισσότερο του υπόλοιπου κόσμου, το οποίο αυξάνει τις ήδη πολύπλοκες οικονομικές και πολιτικές προκλήσεις.

Αποτελεί επίσης μια «καυτή πατάτα» που καταδεικνύει την διαρθρωτική ευπάθεια της παγκόσμιας οικονομίας και υπονομεύει το κρίσιμο θεμέλιο για την εδραίωση και την διατήρηση υψηλότερων τιμών στα στοιχεία ενεργητικού.

Σχολιάζοντας ένα δολάριο που είχε ενισχυθεί 5% από την ημέρα που κέρδισε τις εκλογές ως το τέλος εκείνου του έτους, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ προειδοποίησε τον Ιανουάριο ότι το νόμισμα είναι «πολύ ισχυρό» καθώς πλήττει την ικανότητα των αμερικάνικων εταιρειών να είναι ανταγωνιστικές διεθνώς.

Από τότε, το αμερικάνικο νόμισμα υποχωρεί σταθερά, αγγίζοντας ένα χαμηλό 33 μηνών προ ημερών σε μια πτώση 9% ως τώρα το 2017 στον σταθμισμένο δείκτη. Ήταν μια κίνηση ενάντια στα νομίσματα τόσο των ανεπτυγμένων όσο και των αναπτυσσόμενων οικονομιών, ακόμα και ορισμένων που είναι συνδεδεμένα με το δολάριο, όπως αυτό της Κίνας, το οποίο ωστόσο τις τελευταίες ημέρες έχει αρχίσει να αντιστέκεται.

Ο βασικός παράγοντας πίσω από την πτώση του δολαρίου είναι η συρρίκνωση της απόστασης ανάμεσα στις προσδοκίες της αγοράς για την οικονομική ανάπτυξη και την νομισματική πολιτική. Κατά τους τελευταίους μήνες, η πραγματική και αναμενόμενη ανάπτυξη αυξήθηκε στην Ευρώπη και στην Ασία, τόσο σε απόλυτους όρους όσο και σε σχέση με τις ΗΠΑ.

Ταυτόχρονα, με την πιθανότητα μιας αύξησης του επιτοκίου τον Δεκέμβριο να έχει πέσει σημαντικά (κάτω από το 30%), οι traders έχουν μεταφέρει για τον Ιούνιο του επόμενου έτους τις προσδοκίες μιας αύξησης του επιτοκίου από την Fed, την ίδια στιγμή που δέχονται σήματα από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ότι μπορεί να κινηθεί ακόμα και τον επόμενο μήνα στην ανακοίνωση σχεδίων για την μείωση των αγορών στοιχείων ενεργητικού.

Αν και ένα μέρος των αμερικάνικων νοικοκυριών και εταιρειών θα υποφέρουν από την υποτίμηση, ο ευρύτερος οικονομικός αντίκτυπος θα είναι ευνοϊκός. Ενισχύοντας την ανταγωνιστικότητα των τιμών, αποτελεί έναν ούριο άνεμο για την οικονομική δραστηριότητα και την δημιουργία θέσεων εργασίας. Στηρίζει τις χρηματοοικονομικές αγορές, δεδομένου ότου οι εταιρείες του S&P 500 αντλούν ένα σημαντικό μέρος των εσόδων τους από το εξωτερικό.

Επίσης, οριακά, αυξάνει τις πιθανότητες να προχωρήσει η Fed με την «όμορφη ομαλοποίηση» της μετά από μια αναπάντεχα παρατεταμένη εξάρτηση από τα πειραματικά μη συμβατικά μέτρα, δηλαδή επαναφέροντας τα επιτόκια και τον ισολογισμό σε λιγότερα ακραία και στρεβλωτικά επίπεδα χωρίς να εκτροχιάσει την ανάπτυξη ή να προκαλέσει χρηματοπιστωτική αστάθεια.

Η εικόνα είναι λιγότερο ρόδινη για τον υπόλοιπο κόσμο. Οι περισσότερες οικονομίες πρέπει να συμβιβαστούν τώρα με έναν πιο ισχυρό αντίθετο άνεμο για την ανάπτυξη και στην περίπτωση της Ευρώπης, καθοδικές πιέσεις στον πληθωρισμού που η κεντρική τράπεζα ανησυχεί ότι είναι ήδη πολύ χαμηλός.

Με τις διαρκείς καθυστερήσεις στην εφαρμογή των αναγκαίων φιλοαναπτυξιακών πολιτικών, αυτό αποδυναμώνει την ώθηση από την κυκλική ανάπτυξη και διογκώνει τις συνέπειες των διαρθρωτικών ελλειμμάτων σε μια υψηλότερη και πιο περιεκτική ανάπτυξη.

Η πορεία του δολαρίου τους τελευταίους 10 μήνες φέρνει στο προσκήνιο και μια σημαντική πτυχή των σημερινών αγορών νομισμάτων. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως η Γερμανία, υπάρχουν πολύ λίγες χώρες που μπορούν να απορροφήσουν εύκολα μια παρατεταμένη περίοδο μεγάλης ανατίμησης του νομίσματος και αυτό για έναν απλό λόγο: οι μηχανές της ανάπτυξης είναι ακόμα πολύ αδύναμες.

Ως εκ τούτου, αντί να είναι μέρος μιας παγκόσμιας εξισορρόπησης που θα ενισχύει την ανάπτυξη, οι κινήσεις των νομισμάτων στις μέρες μας έχουν πολλά στοιχεία από παίγνια μηδενικού αθροίσματος και μπορούν να πυροδοτήσουν οικονομικό εθνικισμό.

Ο Τζον Κόναλι, όταν ήταν υπουργός Οικονομικών του Νίξον, είπε στους Ευρωπαίους ομολόγους του το 1971 πως το «δολάριο είναι δικό μας νόμισμα, αλλά δικό σας πρόβλημα». Με την διαρθρωτική ευπάθεια της σημερινής παγκόσμιας οικονομίας και με την συνεχιζόμενη υπερβολική εξάρτηση στην νομισματική πολιτική, το ρητό αυτό θα μπορούσε εύκολα να γενικευτεί για πολλά νομίσματα που αντιμετωπίζουν μια βαθιά πτώση.

Μέχρι το ζήτημα αυτό να επιλυθεί μέσω πιο συνεκτικών και συντονισμένων πολιτικών, οι αγορές νομισμάτων θα αποτελούν μια απειλή στην εδραίωση μιας συγχρονισμένης παγκόσμιας ανάκαμψης που είναι αναγκαία για την δικαιολόγηση των τιμών των μετοχών σε όλο των κόσμο.

Πηγή
Διαβάστε περισσότερα »

O Σόρος και οι θεωρίες συνωμοσίας της άκρας δεξιάς


23/9/2017

Του Gideon Rachman

Ο διάσημος επενδυτής έχει γίνει η προσωποποίηση του κακού για μια νέα γενιά εθνικιστών. Οι συγκρίσεις με τους Ρόθτσιλντ, η δαιμονοποίηση από το Fox και οι κόντρες με αυταρχικούς ηγέτες.

Ο Τζορτζ Σόρος, ο δισεκατομμυριούχος επενδυτής και φιλάνθρωπος, πέρασε μια πολυάσχολη χρονιά. Από τις αρχές του 2017, έστησε μια εικονική επίθεση με χημικά στη Συρία, χρηματοδότησε πορείες κατά του Τραμπ, επινόησε το «σχέδιο Σόρος» για να πλημμυρίσει την Ουγγαρία με μετανάστες, προκάλεσε μια αλλαγή κυβέρνησης στην ΠΓΔΜ, υπονόμευσε τον πρωθυπουργό του Ισραήλ και οδήγησε στην απόλυση διάφορους κορυφαίους συμβούλους του Λευκού Οίκου.

Καθόλου άσχημα για έναν 87χρονο.

Όλα τα παραπάνω είναι φυσικά θεωρίες συνωμοσίας. Αλλά το γεγονός ότι εμφανίστηκαν φέτος και ότι περιλαμβάνουν όλες το όνομα του κ. Σόρος δεν είναι απλά μια ιδιαιτερότητα. Λέει κάτι σημαντικό και ανησυχητικό για την παγκόσμια πολιτική κατάσταση.

Τη δεκαετία του 1990, ο κ. Σόρος ήταν συντονισμένος με το πνεύμα της εποχής, καθώς χρησιμοποίησε τα δισεκατομμύρια που είχε κερδίσει για να στηρίξει την μετάβαση στην δημοκρατία στην μετακομμουνιστική Ευρώπη και αλλού. Αλλά τώρα το παγκόσμιο πολιτικό κλίμα έχει αλλάξει και οι φιλελεύθερες αξίες χάνουν έδαφος.

Για μια νέα γενιά εθνικιστών, από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία ως την Ουγγαρία, ο κ. Σόρος έχει γίνει η προσωποποίηση του κακού. Είναι διεθνιστής σε μια εποχή εθνικισμού. Είναι υποστηρικτής των ατομικών δικαιωμάτων, όχι των ομαδικών δικαιωμάτων. Είναι ο 29 πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο σύμφωνα με τη λίστα του Forbes. Και είναι επίσης Εβραίος, οπότε μπορεί εύκολα να παίξει το ρόλο του υποχθόνιου και ραδιούργου διεθνούς επενδυτή, που κάποτε ήταν καπαρωμένος από τους Ρόθτσιλντ.

Μια από τις πιο βδελυρές προπαγάνδες κατά του Σόρος φέτος τον συνέδεσε άμεσα με τις παλιές κατηγορίες κατά των Ρόθτσιλντ. Όταν οι εθνικιστές του η «Αμερική Πρώτα» άρχισαν να ανησυχούν ότι ο Χ.Ρ. Μακμάστερ, ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, ξεφορτώνεται τους συμμάχους τους στον Λευκό Οίκο, άνοιξαν μια ιστοσελίδα με την ονομασία «McMaster leaks» η οποία έδειχνε ένα καρτούν του κ. Μακμάστερ να κινείται από μαριονετίστες με τα ονόματα «Σόρος» και «Ρόθτσιλντ».

Το 1989, ένας από τους δικαιούχους μιας υποτροφίας του ιδρύματος του κ. Σόρος για σπουδές στην Οξφόρδη ήταν ένας νεαρός Ούγγρος ακτιβιστής με το όνομα Βίκτορ Όρμπαν. Σήμερα, ο ίδιος ο κ. Όρμπαν είναι πρωθυπουργός της Ουγγαρίας και δαιμονοποιεί τον άλλοτε ευεργέτη του. Ο Ούγγρος ηγέτης έχει δώσει κεντρική θέση στην προεκλογική του καμπάνια στην καταγγελία για ένα υποτιθέμενο «σχέδιο Σόρος» για μαζική εισροή Μουσουλμάνων στην Ουγγαρία.

Δεν υπάρχει τέτοιο σχέδιο. Αυτό που ισχύει είναι πως ο κ. Σόρος είναι ένας γενναιόδωρος υποστηρικτής των οργανώσεων υπέρ των προσφύγων και ότι έχει επίσης στηρίξει το σχέδιο της Ε.Ε. για την επανεγκατάσταση Σύρων προσφύγων στο μπλοκ, συμπεριλαμβανομένης και της Ουγγαρίας.

Αυτό ήταν αρκετό για να γεμίσει ο κ. Όρμπαν τη χώρα με πόστερ με τη φωτογραφία ενός χαμογελαστού κ. Σόρος και το σύνθημα: «Μην αφήσετε τον κ. Σόρος να γελάσει τελευταίος».

Η δαιμονοποίηση του κ. Σόρος στην Ουγγαρία, εκεί όπου γεννήθηκε, δεν είναι ένα απομονωμένο συμβάν. Την τελευταία χρονιά τον έχουν αποκηρύξει οι ηγέτες της ΠΓΔΜ, της Πολωνίας, της Ρουμανίας και της Τουρκίας, κατηγορώντας τον όλοι πως συνωμότησε για την ανατροπή τους.

H παρανοϊκή δεξία στην Αμερική βγάζει και αυτή υλικό κατά του κ. Σόρος. Ήδη το 2007 το Fox είχε κατηγορήσει τον κ. Σόρος ως τον « Dr. Evil ολόκληρου του κόσμου των αριστερών οργανώσεων». Το μίσος κατά του κ. Σόρος στις ΗΠΑ μπορεί να ξεκινά από την αντίθεση του στον πόλεμο στο Ιράκ. Η στήριξη του στις φιλελεύθερες διεκδικήσεις στις ΗΠΑ, καθώς και σε διεθνείς οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ, έχει κρατήσει σε αναβρασμό την άκρα-δεξιά.

Υπάρχει σίγουρα ένα στοιχείο από το φαινόμενο του διαδικτυακού αντίλαλου στις καμπάνιες κατά του Σόρος σε όλο τον κόσμο, καθώς οι ακροδεξιές ομάδες διαλέγουν τις ίδιες θεωρίες συνωμοσίας. Αλλά κάποιοι αυταρχικοί ηγέτες έχουν πιο συγκεκριμένους λόγους να φοβούνται το Ίδρυμα Ανοιχτής Κοινωνίας του κ. Σόρος, το οποίο χρηματοδοτεί οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών που προωθούν την μόρφωση, την ελευθερία του τύπου, τα δικαιώματα των μειονοτήτων και τις πρωτοβουλίες κατά της διαφθοράς. Το 2015 η κυβέρνηση του Βλαντιμίρ Πούτιν έδιωξε το Ίδρυμα Ανοιχτής Κοινωνίας από τη Ρωσία καθώς δεν ήταν πρόθυμος να ανεχτεί την στήριξη του τελευταίου σε οργανώσεις όπως η Memorial, η οποία προωθούσε την έρευνα για την σοβιετική εποχή.

Οι δραστηριότητες του κ. Σόρος τον έχουν κάνει στόχο ακόμα και στο Ισραήλ. Ο έκδηλος αντισημιτισμός σε πολλές από τις καμπάνιες κατά του κ. Σόρος σε όλο τον κόσμο φαίνεται να ενοχλεί λιγότερο την κυβέρνηση Νετανιάχου από την στήριξη του κ. Σόρος στα δικαιώματα των Παλαιστινίων και σε άλλους αγώνες που δεν είναι δημοφιλείς στην ισραηλινή δεξιά.

Υπάρχει επίσης και ένα προσωπικό στοιχείο στην στάση του πρωθυπουργού Μπένγιαμιν Νετανιάχου κατά του κ. Σόρος. Όσο πιο κοντά φτάνει μια έρευνα για διαφθορά στην πρώτη οικογένεια του Ισραήλ, τόσο περισσότερο επιτίθενται κατά του κ. Σόρος. Ο Γιαίρ Νετανιάχου, ο γιος του πρωθυπουργό, παραπονέθηκε πρόσφατα ότι το «Ταμείο για την Καταστροφή του Ισραήλ, που χρηματοδοτείται από τον Σόρος και την Ευρωπαϊκή Ένωση, με απειλεί». Αναδημοσίευσε μάλιστα και ένα καρτούν του κ. Σόρος να ελέγχει τον κόσμο μαζί με ένα ερπετό, μια εικόνα που ο πατέρας του θα αποκήρυττε ως αντισημιτική αν δημοσιευόταν από άλλη πηγή.

Οι οπαδοί των θεωριών συνωμοσίας έχουν μια εξήγηση για όλα. Οπότε το γεγονός ότι οι Financial Times δημοσιεύουν ένα άρθρο που υπερασπίζεται τον κ. Σόρος θα θεωρηθεί απλώς μια ακόμα ένδειξη της ειδεχθούς επιρροής του. Για αυτό θα ήθελα να πω ότι συμμετείχα σε δύο δημόσιες συζητήσεις με τον κ. Σόρος. Και στις δύο περιπτώσεις ήμασταν στο ίδιο πάνελ σε σεμινάρια που οργάνωσε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για τις Διεθνείς Σχέσεις, ένα think-tank που χρηματοδοτεί και αυτός.

Δεν είχαμε ποτέ μια ιδιωτική συζήτηση και σίγουρα δεν θα έλεγα ότι είναι φίλος μου. Αλλά δεν έχω κανέναν δισταγμό να χαιρετίσω τη φιλανθρωπία του. Το γεγονός πως ακόμα και αυτή χρειάζεται υπεράσπιση, λέει κάτι για την εποχή που ζούμε.

Πηγή
Διαβάστε περισσότερα »

Κουρτς: «Θα συνεχίσω την πολιτική μου στο προσφυγικό»


16/10/2017

Η στροφή προς τα δεξιά που προοιωνίζονταν στην Αυστρία καταγράφηκε τελικά και στις χθεσινές βουλευτικές εκλογές. Ο Σεμπάστιαν Κουρτς, μόλις 31ενός ετών, θα αναδειχθεί στον πιο νέο ηγέτη της Ευρώπης.

Προς το παρόν ο μεγάλος νικητής των εκλογών Σεμπάστιαν Κουρτς κρατά κλειστά τα χαρτιά του και δεν θέλει να αποκαλύψει τον κυβερνητικό του εταίρο. «Αναζητούμε εταίρους για να προωθήσουμε αλλαγές στην Αυστρία» αρκέστηκε να πει χθες μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων χωρίς να αποκλείσει κανένα σχήμα, ακόμη και κυβέρνηση μειοψηφίας. Πιθανοί εταίροι θα μπορούσαν να είναι το ακροδεξιό και λαϊκιστικό Κόμμα της Ελευθερίας FPÖ, που κατάφερε να αποσπάσει το καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα των τελευταίων 20 χρόνων και διεκδικεί με αξιώσεις συμμετοχή στην κυβέρνηση Κουρτς, αλλά και οι Σοσιαλδημοκράτες, οι μεγάλοι χαμένοι των εκλογών.


«Καλές σχέσεις με χώρες της Ανατολικής Ευρώπης»

Μιλώντας αργά χθες το βράδυ στο δεύτερο κανάλι της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης  ZDF ο Σεμπάστιαν Κουρτς προσπάθησε να διαλύσει τους φόβους σε σχέση με τον φιλοευρωπαϊκό προσανατολισμό της κυβέρνησής τους, παρά τις στενές σχέσεις με χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, όπως την Πολωνία ή την Ουγγαρία, που δημιουργούν προσκόμματα στην ΕΕ. «Είμαστε χώρα που είναι παράλληλα πύλη προς ανατολάς», τόνισε. «Και ναι, διατηρούμε καλές σχέσεις με ανατολικοευρωπαϊκές χώρες, αλλά ο στόχος μου δεν είναι να συνεχίσω τη διαίρεση μέσα στην Ευρώπη με τις φυγόκεντρες δυνάμεις αλλά να συνεργαστώ με την Ευρώπη. Φυσικά χρειάζονται αλλαγές μέσα στην ΕΕ, αλλά προς μια θετική κατεύθυνση, φιλοευρωπαϊκή».
Ήταν σαφής επίσης η προσπάθεια που έκανε χθες ο Κουρτς να υπενθυμίσει ότι συνέβαλε τα προηγούμενα χρόνια από το υπουργικό του αξίωμα θετικά, όπως τουλάχιστον ο ίδιος υποστήριξε, στην ευρωπαϊκή πορεία της γηραιάς ηπείρου.


«Όχι στην ένταξη της Τουρκίας αύριο»

«Όχι, δεν είμαι υπέρ της ένταξης της Τουρκίας αύριο, όπως δεν ήμουν και στο παρελθόν και δεν πρόκειται να αλλάξω την πολιτική μου στο προσφυγικό. Αλλά θα παραμείνω φιλοευρωπαίος και θα βοηθήσω στη συνδιαμόρφωση της Ευρώπης. Και αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα μου δίνει τη δυνατότητα να το κάνω με ακόμη μεγαλύτερη δύναμη από ό,τι στο παρελθόν», υπογράμμισε στη γερμανική τηλεόραση. Πάντως σημαντικές αποφάσεις για τη νέα αυστριακή κυβέρνηση δεν πρόκειται να ληφθούν σήμερα. Υπάρχει η εκκρεμότητα με τις επιστολικές ψήφους που θα καθορίσουν και το τελικό εκλογικό αποτέλεσμα.

Από ιδεολογικής άποψης το Λαϊκό Κόμμα του Κουρτς έχει πολλά κοινά σημεία με το ακροδεξιό Κόμμα της Ελευθερίας του Χάιντς Κρίστιαν Στράχε. Και τα δύο είναι υπέρ μιας περιοριστικής μεταναστευτικής και προσφυγικής πολιτικής και υποστηρίζουν ότι οι Βρυξέλλες θα πρέπει να περιορίσουν τις εξουσίες τους και να δώσουν περισσότερο χώρο  στα κράτη –μέλη για τη λήψη εθνικών αποφάσεων. Με λίγα λόγια και τα δύο κόμματα υιοθετούν μια εντελώς διαφορετική πολιτική από αυτήν της καγκελαρίου Μέρκελ. Προδιαγράφεται σύγκρουση με τη Μέρκελ; Η Αυστρία  αναλαμβάνει την εξάμηνη εκ περιτροπής προεδρία στην ΕΕ το δεύτερο εξάμηνο του 2018.

Πηγή Deutsche Welle
Διαβάστε περισσότερα »

Συνάντηση Τσίπρα-Λαγκάρντ στην Oυάσιγκτον


16/10/2017

Στην Ουάσιγκτον μεταβαίνει ο Αλ. Τσίπρας, όπου θα συναντήσει την διευθύντρια του ΔΝΤ Κρ. Λαγκάρντ, στον απόηχο των θετικών δηλώσεων της ίδιας και του Π. Τόμσεν ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται πρόσθετα μέτρα.

Μετά από τη διήμερη παραμονή του στο Σικάγο, στη διάρκεια της οποίας είχε επαφές με ομογενείς και Αμερικανούς επιχειρηματίες, εκφώνησε ομιλία στο Συμβούλιο Παγκόσμιων Εξελίξεων του Σικάγο και συναντήθηκε με έναν γερουσιαστή, βουλευτές, τον δήμαρχο της πόλης και τον κυβερνήτη της πολιτείας του Ιλινόι, ο Αλέξης Τσίπρας μεταβαίνει σήμερα στην Ουάσιγκτον, δεύτερο και σημαντικότερο σταθμό της πενθήμερης επίσκεψής του στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η πρώτη του συνάντηση στην αμερικανική πρωτεύουσα θα είναι με τη γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, στον απόηχο της θετικής αίσθησης που δημιούργησαν οι δηλώσεις της Κριστίν Λαγκάρντ και του διευθυντή Ευρώπης Πόουλ Τόμσεν ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται να λάβει νέα δημοσιονομικά μέτρα.


Θα παραμείνει το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα;

Με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να ζητά επιτακτικά να τελειώσει η τρίτη αξιολόγηση ώστε να ανοίξει η συζήτηση για την ελάφρυνση του χρέους, ο Αλέξης Τσίπρας αναμένεται να διαβεβαιώσει την Κρ. Λαγκάρντ για τη βούληση να ολοκληρωθεί αυτή πριν το τέλος του έτους, ώστε, μετά και τον σχηματισμό κυβέρνησης στο Βερολίνο, να τεθεί το συντομότερο προς συζήτηση, με την προτροπή και του ΔΝΤ, το θέμα του χρέους.

Είναι κάτι που συμφώνησαν η Κρ. Λαγκάρντ με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο στη δική τους συνάντηση το Σάββατο, όπου ο Ελληνας υπ. Οικονομικών διεμήνυσε την πρόθεση της Αθήνας να "κάνει τα πάντα" για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης. Η Ελλάδα προσβλέπει σε μια συμφωνία για το χρέος τον Φεβρουάριο, αν και κάποιες ευρωπαϊκές χώρες παραπέμπουν στον Ιούνιο. Παράλληλα, ο κ. Τσίπρας θα ζητήσει να αποσαφηνίσει το ΔΝΤ το αν θα παραμείνει ή όχι στο πρόγραμμα.

Ο κ. Τσακαλώτος, μαζί με τον αναπληρωτή υπ. Οικονομικών Γιώργο Χουλιαράκη -ο οποίος έμεινε στην Ουάσιγκτον για να συμμετάσχει στη συνάντηση με την κα Λαγκάρντ - συζήτησαν την εξέλιξη της ελληνικής υπόθεσης και με τον Αμερικανό υφυπουργό Οικονομικών για Διεθνείς Σχέσεις Ντέιβιντ Μάλπας, ο οποίος φέρεται να τάχθηκε υπέρ της πίεσης που ακεί το ΔΝΤ στους Ευρωπαίους για το ελληνικό χρέος.

Πηγή Deutsche Welle
Διαβάστε περισσότερα »

Γερμανικό επενδυτικό ενδιαφέρον για τη διαχείριση απορριμμάτων


16/10/2017

Σε πολύ θετικό κλίμα κινήθηκε η επιχειρηματική αποστολή γερμανικών εταιρειών και ειδικών από τους τομείς διαχείρισης απορριμμάτων και λυμάτων στη Θεσσαλονίκη. Ορίζοντας για μελλοντικές συνεργασίες.

Με γεμάτες τις βαλίτσες τους με σχέδια για πιθανές συνεργασίες αναχώρησαν για τη Γερμανία οκτώ γερμανικές εταιρίες έπειτα από τετραήμερη επιχειρηματική επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη. Παρά τα προβλήματα κυρίως στο ζήτημα της χρηματοδότησης διείδαν θετικές προοπτικές για επενδύσεις για τα απορρίμματα και τα λύματα στον ελληνικό χώρο.


Λύσεις για τα απορρίμματα

Το γερμανικό επιχειρηματικό ενδιαφέρον για τη διαχείριση απορριμμάτων την Ελλάδα είναι έντονο τα τελευταία χρόνια. Ανακύκλωση, παραγωγή ενέργειας και καλύτερη διαχείριση αποκομιδής απασχόλησαν τα αναγνωριστικά ταξίδια που δίνουν τη θέση τους και στις πρώτες συνεργασίες. Τα προβλήματα που συνεχίζουν να υπάρχουν στον τομέα κρατούν ζεστό το ενδιαφέρον για επενδύσεις. «Το 81% των απορριμμάτων στην Ελλάδα καταλήγει στις χωματερές, η ανακύκλωση φτάνει μόλις στο 18%, πολύ μακριά από τους ευρωπαϊκούς στόχους. Επίσης ο περιορισμός στη διαλογή  έχει ως αποτέλεσμα το 20-30% των ανακυκλώμενων να είναι κακής ποιότητας και να μη βρίσκουν αγοραστές», επεσήμανε στη Deutsche Welle o Καρλ Ρότνικ από το Σύνδεσμο Κατασκευαστών Μηχανημάτων και Εγκαταστάσεων Γερμανίας. Tα ζητήματα αυτά αμβλύνονται με πολύ αργούς ρυθμούς και η χώρα συνεχίζει να βρίσκεται στις υψηλές θέσεις της κατά κεφαλή παραγωγής σκουπιδιών παγκοσμίως. «Στην κουβέντα μας έγινε σαφές ότι η διαχείριση απορριμμάτων έχει χαρακτηριστεί ως τομέας του μέλλοντος στην Ελλάδα και ότι έχει αυξηθεί ο βαθμός υπευθυνότητας και συνειδητοποίησης των κρατικών φορέων. Εκεί μπορεί να συμβάλλει αποφασιστικά η γερμανική τεχνογνωσία», τόνισε ο κ. Ρότνικ που διέκρινε ισχυρό ενδιαφέρον από την ελληνικής πλευράς για αγορές μηχανικών συστημάτων  στον τομέα και για παρουσία στη Διεθνή Έκθεση IFAT για τεχνολογίες περιβάλλοντος το 2018 στο Μόναχο.

Στο παιχνίδι μπαίνουν και οι καινοτόμες εφαρμογές, ιδιαίτερα στον τομέα των logistics. Όπως για παράδειγμα η εφαρμογή της startup επιχείρησης Binando, δημιούργημα ελληνογερμανικής συνεργασίας με έδρα τη Στουτγκάρδη. «Η εφαρμογή μας στηρίζεται στο συνδυασμό χρήσης αισθητήρων, που τοποθετούνται στους κάδους απορριμμάτων και οι οποίοι ανιχνεύουν και μεταδίδουν την ποσότητα των απορριμμάτων σε κάθε κάδο, καθώς και λογισμικού, το οποίο μέσω ενός αλγορίθμου, υποδεικνύει τη βέλτιστη διαδρομή για το απορριμματοφόρο. Έτσι επιτυγχάνεται μείωση κόστους, εξοικονόμηση χρόνου, αλλά και μείωση ρύπων», εξηγεί ο ένας εκ των συνιδρυτών ελληνικής καταγωγής, Νίκος Μπάλτσιος. Η ιδέα στην αρχή δεν είχε την καλύτερη ανταπόκριση με τους υποψήφιους πελάτες να γελούν στο πρώτο άκουσμα με τη χρησιμότητα της εφαρμογής, μια στάση που αργότερα άλλαξε άρδην. «Εδώ είδα ότι οι άνθρωποι των δήμων θέλουν νέες λύσεις για πιο ανθρώπινες πόλεις. Βλέποντας μάλιστα ότι μπορούν να μειώσουν κατά 30% το συνολικό κόστος αποκομιδής έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον να επενδύσουν. Κανένας δε θέλει να πετάξει χρήματα από το παράθυρο», δήλωσε εντυπωσιασμένος από τις συζητήσεις με την ελληνική πλευρά. Ο ίδιος πιστεύει ότι τα όποια γραφειοκρατικά ζητήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν καθώς πλέον υπάρχει όραμα για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Μαζί με το Γερμανό συνέταιρο του Μοριτς Πφάιφερ προσδοκά την επέκταση της εφαρμογής για προβλέψεις τοποθέτησης κάδων στα καταλληλότερα σημεία με στόχο την καλύτερη αποκομιδή των απορριμμάτων


Διαχείριση λυμάτων

Η σωστή διαχείριση των υδάτινων πόρων και η συνετή κατανάλωση νερού αποτελεί μία από τις παγκόσμιες προκλήσεις. Σε αυτόν τον ο τομέα η Γερμανία, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της οργάνωσης του Γερμανικού Συνδέσμου για το Νερό που παρουσιάστηκαν σε ημερίδα κατά τη διάρκεια του επιχειρηματικού ταξιδιού στη Θεσσαλονίκη, κατάφερε να μειώσει κατά 18% τη μέση κατανάλωση νερού την τελευταία 25ετία και να έχει από τα χαμηλότερα ποσοστά σε διαρροές νερού στην Ευρώπη, με σημαντικές επενδύσεις στη διαχείριση λυμάτων και του πόσιμου νερού. Οι εταιρίες που επισκέφτηκαν στην Ελλάδα έθεσαν ως στόχο τη βιώσιμη διαχείριση της κατανάλωσης του νερού μέσω της επαναχρησιμοποίησης και της ενίσχυσης της αυτονομίας των δικτύων, ιδιαίτερα στα νησιά και τις μικρές πόλεις, όπου αυτό είναι πιο εφικτό αλλά και στις ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις.

«Στις συζητήσεις μας με τους ιδιώτες και τους δήμους, είδαμε πως έχουν συνείδηση των προβλημάτων αλλά και των λύσεων που τους προτείνουμε», παρατήρησε ο Ρόλαντ Μέρτενς, τεχνικός διευθυντής της εταιρείας Flexseal, που παρέχει εξαρτήματα για σύνδεση σωληνώσεων για την αποφυγή διαρροών. «Οι λύσεις που προσφέρουμε είναι πολύ εύχρηστες και οικονομικές και μπορούν να προσαρμοσθούν σε οποιαδήποτε δίκτυο. Είναι μικρές προσθήκες που μπορούν να γλιτώσουν από αντικαταστάσεις ολόκληρων δικτύων που κοστίζουν ακριβά», δήλωσε ο Γερμανός μηχανικός που ήταν ενθουσιασμένος από το κλίμα που βρήκε στην Ελλάδα και που ξεπέρασε τις προσδοκίες του. Μάλιστα η εταιρεία του σύντομα θα ξαναταξιδέψει στην Ελλάδα  στις αρχές της επόμενης χρονιάς για συνάντηση με το δήμο Αθηναίων με τον οποίο οι συζητήσεις έδειξαν να είναι σε προχωρημένο σημείο. Ενδεχόμενος φόβος; «Το αντιμετωπίσαμε σε άλλες χώρες που πήγαμε και ελπίζουμε να μην το αντιμετωπίσουμε εδώ. Ομάδες οικονομικών συμφερόντων αντιτίθενται σε τέτοιες τεχνολογίες, γιατί κοστίζουν λιγότερο σε χρόνο και χρήμα», δήλωσε με νόημα ο Αλεξάντερ Βαρντ, υπεύθυνος διεθνών πωλήσεων της εταιρείας. Στο ίδιο κλίμα και ο Σάσα Μάτερν από την εταιρεία RLS WACON EΠΕ που εξειδικεύεται στον έλεγχο της σκληρότητας του νερού: «H Ελλάδα είναι μια ανοιχτή τεχνολογικά χώρα όπου με τα προϊόντα μας μπορούμε να προσφέρουμε μια ασφάλεια στη δυνατότητα ελέγχου της ποιότητας νερού. Μπορεί να υπάρχουν προβλήματα αλλά με τους κατάλληλους ανθρώπους και ελκυστικά επενδυτικά μοντέλα, αυτά μπορούν να ξεπεραστούν»


Θετικά δείγματα για συνεργασία

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης πραγματοποιήθηκαν πάνω από  70 επιχειρηματικές συναντήσεις μεταξύ των γερμανικών εταιρειών και ελληνικών αλλά και με φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης που αναζήτησαν διόδους συνεργασίας. «Το καλό αργεί να γίνει και χρειάζεται υπομονή. Κτίζεται μια εμπιστοσύνη που χρειάζεται χρόνο μέχρι να διαλευκανθούν όλα τα θέματα στο τεχνικό και οικονομικό τομέα» , επεσήμανε ο Ματίας Χόφμαν από το Ελληνογερμανικό Εμπορικού και Βιομηχανικό Επιμελητήριο που ανέλαβε τη διοργάνωση του ταξιδιού. Πέρα από τη γνωριμία με τη γερμανική τεχνογνωσία από μεριάς  Ελλήνων, η επίσκεψη στην εταιρεία διαχείρισης απορριμμάτων ΔΙΑΔΥΜΑ ΑΕ στην Κοζάνη εντυπωσίασε του Γερμανούς επιχειρηματίες, οι οποίοι με τη σειρά τους είδαν πρακτικές που θα μπορούσαν να μεταφέρουν στη Γερμανία.

Από ανάλογη δράση του επιμελητηρίου πρόσφατα στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών  ενέργειας προέκυψε έμπρακτο ενδιαφέρον για επενδύσεις στη Βόρεια Ελλάδα από γερμανικές εταιρίες με άνοιγμα γραφείων και δημιουργία θέσεων εργασίας. «Σε κάτι ανάλογο σκοπεύουμε και τώρα, λειτουργώντας ως καταλύτης στην ενίσχυση της συνεργασίας», τόνισε ο Γερμανός ειδικός βλέποντας καλές πιθανότητες για κλείσιμο συνεργασιών στο άμεσο μέλλον.

Πηγή Deutsche Welle
Διαβάστε περισσότερα »

Το αθηναϊκό θρίλερ του Γ. Παπακωνσταντίνου


16/10/2017

Σύμφωνα με την αρθρογράφο Κριστιάνε Σλέτσερ, επί σειρά ετών ανταποκρίτρια της εφημερίδας στην Αθήνα, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου στηλιτεύει το γεγονός ότι ότι "η κρίση βρήκε απροετοίμαστη την Ευρώπη", η οποία εκ των πραγμάτων άρχιζε να "αυτοσχεδιάζει", θεσπίζοντας προγράμματα διάσωσης για την Ελλάδα. "Πολιτικό θρίλερ" χαρακτηρίζει το δικό του χρονικό της κρίσης ο πρώην υπουργός Οικονομικών. Και δικαίως, εκτιμά η εφημερίδα. Η παρουσίαση του "Game Over", που κυκλοφορεί στα γερμανικά από τον Σεπτέμβριο, έγινε την περασμένη Τετάρτη σε εκδήλωση της Επιστημονικής Εταιρίας για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη στο Μόναχο. Αναπόφευκτη η σύγκριση με το τελευταίο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη, που επίσης παρουσιάστηκε πρόσφατα στη Γερμανία, αλλά σε ευρύτερο κύκλο και με προφανείς φιλοδοξίες για μεγαλύτερη εμπορική απήχηση. Ο Γ. Παπακωνσταντίνου λέει ότι μέχρι στιγμής δεν έχει διαβάσει το πόνημα του "συναδέλφου", το οποίο πάντως θεωρεί ότι προκαλεί "υπέρμετρη συναισθηματική φόρτιση".

Ήθελε να αποφύγει κάτι τέτοιο και γι αυτό άλλωστε, προσθέτει, επέλεξε να γράψει το βιβλίο του στα αγγλικά. Η ελληνική γλώσσα θα ήταν "υπερβολικά συναισθηματική" για όλα όσα έζησε. "Κατανοητό, άλλωστε τελούσε και ο ίδιος υπό κατηγορία για νόθευση εγγράφου" παρατηρεί η γερμανική εφημερίδα, χωρίς πάντως να σχολιάζει περαιτέρω την υπόθεση. Εκτιμά ωστόσο ότι, ενώ ο Γιάνης Βαρουφάκης βλέπει εαυτόν μαχόμενο κατά του "ευρωπαϊκού κατεστημένου", o Γιώργος Παπακωνσταντίνου προτιμά να κρατήσει χαμηλούς τόνους και αποφεύγει να προσδώσει στο κείμενό του "ύφος ηθικής ανωτερότητας".


"Ήταν αναπόφευκτη η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ"

Η Süddeutsche Zeitung υπενθυμίζει ότι "το κόμμα του Παπακωνσταντίνου, το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ, διαλύθηκε λόγω κρίσης". Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ ήταν "αναπόφευκτη", σχολιάζει ο πρώην υπουργός, για να προσθέσει ωστόσο ότι κατά την άποψή του "η Ελλάδα θα είναι και η πρώτη χώρα που θα επιστρέψει στην ευρωπαϊκή ομαλότητα (mainstream), μετά το πείραμα με μία κυβέρνηση λαϊκιστών". Και αυτό γιατί, όπως δηλώνει, "και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει θαύματα". Ολοκληρώνοντας την παρουσίαση του βιβλίου στο Μόναχο ο πρώην υπουργός Οικονομικών περιγράφει τι είναι αυτό που ακόμη λείπει στην Ελλάδα της κρίσης: "Συναίνεση και διάθεση συμβιβασμού. Ο πραγματισμός θεωρείται βρισιά..."

Χαρακτηριστικό παράδειγμα για τη συνεχή αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων, τονίζει η γερμανική εφημερίδα, είναι η συνεχιζόμενη δίωξη του πρώην επικεφαλής της ελληνικής στατιστικής αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) Ανδρέα Γεωργίου, γιατί ήταν ο πρώτος που είχε υπολογίσει ότι το ελληνικό έλλειμμα υπερέβαινε κατά πολύ τα έως τότε γνωστά στοιχεία. Κατά συνέπεια "διατηρείται επίμονα ακόμα και σήμερα ο μύθος, ότι ποτέ δεν ήταν πραγματικά απαραίτητο το πρώτο πρόγραμμα διάσωσης" τονίζει η αρθρογράφος της Süddeutsche Zeitung. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση ο Γ. Παπακωνσταντίνου διατηρεί χαμηλούς τόνους και δηλώνει ότι έχει χορτάσει πλέον από θεωρίες συνωμοσίας. "Θέλω να κερδίσει η χώρα μου", καταλήγει.

Πηγή Deutsche Welle
Διαβάστε περισσότερα »